Clownswerk Bosnie

Vijf Clownsreizen maakte ik samen met mijn vader naar Bosnie. Bekijk hier de filmpjes en de documentaire van de laatste reis.

In 2010 studeerde ik op de theaterschool eerder af dan de rest van de klas. Ik had namelijk een missie: met mijn rode neus op naar Bosnie – Herzegovina. “Neem iemand mee waarop je volledig kunt vertrouwen en terugvallen als het heftig wordt”, was het advies. Dus mijn vader, die nog nooit een rode neus had opgezet, zei direct Ja. Dit heeft geresulteerd in 5 prachtige eigen onderwijsprojecten in de daaropvolgende twee jaar. We richten een stichting op en werden volop gesteund door organisaties, vrienden, familie en gulle gevers. Ons doel was door middel van clownerie het vertrouwen en geloof in zichzelf bij de kinderen vergroten. Dat je mag zijn wie je bent en vol vertrouwen mag blijven dromen en spelen. Dream – Trust – Play. En dat doel bereikte we ook en dat was waanzinnig. Voorafgaande aan het laatste project leidde ik vier clowns op en samen met hen, mijn vader en een filmmaker maakten wij een onvergetelijke reis in 2012.

De mensen zijn in B-H verschrikkelijk arm, 70% is werkloos in de omgeving waar wij zaten en kinderen met een handicap worden veelal niet geaccepteerd. Voor ons draagt écht gezien worden, aandacht, heel veel liefde en bouwen aan ons bovengenoemd doel, bij aan de groei van deze kinderen. Aan het gevoel van rijk zijn. De keerzijde van ontwikkelingswerk is dat er vaak een grote brug is ons land, onze visie en dat van de mensen in het land waarin je werkt. Met de kinderen was die brug vaak binnen een tel gemaakt, contact maken is en blijft volgens mij het toverwoord. De organisatie waarmee wij ons verbonden, vond het “leuk” wat we deden maar verwachtte eigenlijk dat we geld kwamen brengen. Nadat we dit een paar keer wel gedaan hadden, voelde dit voor ons niet goed en niet de oplossing voor de problematiek. Na de vijfde reis hebben wij dan ook afscheid van elkaar genomen met pijn in het hart voor alle kinderen.

Ik kijk terug op de mooiste projecten van mijn leven. Reizen die ik nooit had willen missen. Avonturen met mijn vader die ik koester in mijn hart. Ogen van kinderen die ik nooit zal vergeten. Dat we er in mogen blijven vertrouwen dat ons werk een kleine steen heeft bijgedragen.

Bekijk hier een filmpje van onze tweede reis in 2011 over “contact maken”:

Nog niet genoeg gezien? Zie hier de volledige documentaire uit 2012:

Meer filmmateriaal is te vinden op YouTube.